ช่วงนี้

นอนดึกทุกวันเลย ตี 1 ทุกวัน ขอบตาเริ่มดำคล้ำ
ช่วงนี้ดวงตกถึงขีดสุด (หรือยังฟร่ะ) หมดทีเถอะ เหนื่อย


- คอมเสีย ยกไป format ใหม่
เสียเงิน

- หมึกปริ้นท์หมด (ตอนที่ปริ้นท์ธีสิส กำลังจะให้อาจารย์คนใหม่อ่าน..) เอาไปเติม
เสียเงิน

- พ่อใจดีสุดๆ โครตๆ ซื้อคอมใหม่ให้ ซึ่งตอนนี้่กำลังหัดใ้ช้อยู่
เสียเงิน

- โมเด็มเสีย เสียวันที่ได้คอมใหม่ เลยต้องไปซื้อใหม่ คราวนี้ซื้อแบบมีไวย์เลสด้วยเลย
เสียเงิน

- ลำโพง คอมดับ ... ปลั๊กก็เสียบแน่นมาก คาดว่าเสียอีก
กำลังจะ .. เสียเงิน

- ถ่ายรูปสมัครงาน ... อันเก่าตอนไปยื่นที่สถานฑูต หน้าเหียกมาก ไม่ควร
เสียเงิน

- คอมใหม่ใช้ยัง งงๆ เลยซื้อหนังสือหัดใช้มา สอง เล่ม
เีสียเงิน

- จะไปมหาลัยเอาใบเกรดไปสมัครงาน พธม. ปิดถนน เดือนร้อน มากมาย
อดไปทำธุระ เสียเวลา



คร่าวๆ ช่วงนี้่ก็มีีราวๆ นี้ เพิ่งเล่นเนทได้ หลังจากหายไป (1 วัน ฮา) ตอนนี้เล่นคอมได้ทุกที่
ในบ้านได้แล้ว ลันล้า มากมาย เพราะเมื่อก่อนเคยแต่จะยืมไวย์เลสของพี่แถวบ้านใช้ ฮา

ตอนนี้เขาล็อคและ



ขอบตาดำคล้ำ อีกไม่ีกี่วันก็สอบภาษาญี่ปุ่น ปีนี้ก็อ่านไม่ทันอีก เว้ย เวลาที่มีค่า
ที่ผ่านมา เอาไปทำอะไรหมด กว่าจะรู้สึกตัวก็สายเสียแล้ว .... T______T


แต่ในความดวงตก ก็ยังมีอะไรดีๆ คือ ช่วงนี้สวดมนต์ทุกวันเลย
หวังพึ่งอะไรอยู่วะตรู ..... ฮา ฮา ไม่ได้หวังพึ่งนะ แต่รู้สึกแค่่ว่าสวดแล้วสบายใจดี มากเลย




อยากสอบธีสิสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสแล้วเว้ยยย!!!!


เกลียดเด็ก ป. เอก เว้ยยยยยยยยยยยยยย เบียดบังเวลาทองของตรู้วววว
เอาอาจารย์เดี้ยนม้าาาาาาา อาจารย์ เซ็นต์รับหนูที้ โฮกกกกกกกกกกกกก




ตั้งใจไว้ว่าถ้าสอบผ่าน 3 บทแรก จะไปนั่งวิปัสนาาาาาาาาาาาาาาาาาา โฮกก
ความสงบสุขจงบังเกิดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!


อ่านที่ list ไว้แล้วอยากมีเิงินจริงเฟร้ยยยย =[]=!!!

ยังไงดีล่ะ

ยังไงดีล่ะ มันก็เป็นคำถามที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆ

ต้องทำยังไงดี ?


ง่าย และบ่งบอกถึงความสับสน
ตอนนี้ยอมรับเลยว่า เจออะไรที่หนักเหมือนกัน ตั้งตัวไม่ถูก
เหมือนเห็นแสงสว่าง แ่่ต่แล้วก็กลับมามืดมนใหม่

เราคิดว่าจะออกหางานทำแล้ว
ใครจะว่ายังไง เราไม่สนใจแล้ว

อายุก็มากแล้ว ประสบการณ์ไม่มี
ใบปริญญาโทก็ยังไม่ได้


ตอง..พี่คงจะไม่ได้รับปริญญาพร้อมตองแล้วล่ะ
เพราะพี่ัยังไม่รู้หัว ก้อย ยังไงเลย 55+


วันนี้ออกไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่

เขาก็รับวิทยานิพนธ์เราไปอ่าน แต่ว่าไม่ให้คำตอบว่า
จะตอบเราได้หรือไม่ว่า เขาจะโอเครับเราไหม ยังไง
อีกนานแค่ไหน 1 - 2 เดือน ?

เราต้องรออีกนานแค่ไหนกันนะ ??


วันนี้ตอนเดินกลับออกมาจากตึก SC เราน้ำตาจะไหลแต่ก็ต้องอั้นไว้
พอดีวันนี้เจอพี่ไอซ์ที่ธรรมศาสตร์เพราะพาน้องแพรมาสอบวิศวะพอดี

พี่เขาเอาเตามาคืน ขัดให้ซะเอี่ยมอ่องเลย เตาที่บ้านไม่เคยสะอาดเหมือน
ซื้อใหม่ขนาดนี้มาก่อนค่ะ T__T ขอบคุณพี่มากนะคะ

พี่ไอซ์ก็เอาเรา และเตาที่สะอาดโครต มา่่ส่งที่บ้าน
คุยกันนิดหน่อยพี่เขาก็กลับ

เรารู้สึกตัวเลยว่า เราหดหู่ และทำให้บรรยากาศที่สนุกสนานมันหายไป
พี่คะ ออมกำลังพยายามกลับมาเฮฮาอีกครั้ง ไม่อยากให้คนที่เราคุยด้วย
รู้สึกแย่ เพราะตัวเรามันกำลังหดหู่ มืดมน แต่เรารู้สึกเลยว่า เรายิ้มฝืนๆ
ขอโทษนะคะพี่





ในวันเกิดแม่ที่ผ่านมา เราเขียนการ์ดให้บอกแม่ว่า

เราจะทำให้แม่มางานรับปริญญาโท ปีหน้าให้ไ้ด้
แต่แล้ว

เราก็ทำไม่ได้ .... พอคิดแบบนี้

เราก็น้ำตาไหลไม่หยุด ร้องอยู่เป็นชั่วโมง
(ตอนที่พิมพ์นี่ก็ร้อง ฮา บ้าจริงๆ)


ยิ่งฟังเพลง "ร้องให้พอ"

ท่อนที่ดาร้องว่า

"อยากจะร้องไห้ ปล่อยออกมาเถอะน้ำตา ....
เธอยังคงมีใครที่รักเธอ อยู่ตรงนี้ไม่เคยไปไหน
และจากนั้นต้องเดินต่อไป ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร"

มันก็ยิ่งอินเข้าไปใหญ่ 55




จริงๆ เราก็ไม่อยากจะเอาเรื่องส่วนตัวมาเล่าเท่าไหร่
ไม่ใช่อะไร เราเกรงใจ ที่คนหลายร้อยคนต้องมาอ่าน
อะไรที่ไม่ค่อยจะมีสาระอะไรเท่าไหร่ ฮา
เพราะเรายังรู้สึกว่า เขียนบล๊อกมันน่าจะมีเนื้อหา ประเด็น
อะไรสักอย่างมาตลอด เห็นบล๊อกที่คนเข้าเยอะๆ จะมี
ประเด็น สาระ หรือแม้แต่ความรู้
อาทิ บล๊อก รีวิว อาหาร :P (น่าน มีแอบแซวพี่ดัน กร้าก)
ก็เลยกล้าๆ กลัวๆ นิดๆ ที่จะเขียนเรื่องทั่วไปของตัวเอง
(ตรูคิดมากจริงๆ ด้วย ฮา)

แต่มีคนเคยบอกว่า พูดออกมาบ้าง ได้ระบายออกมาบ้าง
มันจะ่ช่วยให้ดีขึ้น

เออ จริงของเขา


ก็นี่มันบล๊อกของเรานี่หว่า เออ งั้นเขียนล่ะกัน 55



คือว่า เมื่ออาทิตย์ก่อน เรากำลังจะยื่นเรื่องสอบวิทยานิพนธ์ 3 บทแรก
และมันก็พอดีกับว่า อาจารย์ี่ที่ปรึกษาเราเกษียร รวมถึงประธานวิิทยานิพนธ์ด้วย

เราก็อึ้งไป เพราะเรากับอาจารย์เข้าใจกันว่า เป็นที่ปรึกษาให้เราได้ เพราะว่า
เซ็นต์รับกันไปแล้ว

แต่ห้องโครงการมาบอกที่หลังว่าไม่ได้ ..

ทีแรกเราก็พยายามใจดีสู้เสือ คิดว่า เอาน่าไม่น่าเรื่องใหญ่

แต่กลับกลายเป็นว่า เปลี่ยนที่ปรึกษา เปลี่ยนประธานที่ปรึกษา
เปลี่ยนยกคณะเลยมั้งน่ะ

เปลี่ยนคน อะไรๆ ที่เคยทำไว้ ก็ต้องเปลี่ยนใหม่

วันนี้เราไปปรึกษาอาจารย์ท่านหนึ่ง ท่านก็ดีแนะนำและเอาธีสิสเรากลับไปอ่าน
(เจอน้องที่รู้จักเพราะคอสมาทักด้วย เอาใจช่วยให้พี่ได้อาจารย์ท่านนั้นเป็นที่ปรึกษาด้วยนะ กร้าก)

แต่ท่านยังไม่สามารถบอกได้ว่าจะรับหรือไม่ เพราะว่าเด็กในสังกัดอาจารย์ก็เยอะอยู่แล้ว
และยังอาการน่าเป็นห่วงอยู่ก็หลายคน


เราก็ได้แต่หวังว่าท่านจะรับ เพราะเรื่องสู้ เราสู้ไม่ถอยอยู่แล้ว
แต่ตอนที่ท่านถามว่า เราจะจบเมื่อไหร่

เราก็ตอบไปตามตรงว่า เราอยากสอบหัวข้อเดือนธันวา
อาจารย์ก็บอกเลยว่า ไม่ทันหรอก ถ้าเร่งอย่างนั้น
เขาก็ไม่สามารถรับเป็นที่ปรึกษาให้เราได้ จุดนี้เราก็หาคนลำบากเหมือนกัน
เพราะเราทำเกี่ยวกับโทรทัศน์ อาจารย์ท่านอื่นไม่เด็กเต็ม ก็ยุ่งมาก ไม่รับอีก

คือ เราก็วูบ

เพราะเราบอกแม่ว่าเราจะทำให้แม่ภูมิใจอีกนะ แม่เราก็อายุเยอะแล้ว
เราอยากให้่ท่านดีใจ เราก็พยายาม

แต่เมื่อมาเจอแบบนี้ มันก็เซๆ ไปเหมือนกัน เราจะสอบอยู่แล้ว
แล้วก็ต้องเหมือนเริ่มใหม่

เราก็แค่เสียใจ และก็เสียใจ


เราเลยปลงแ้ล้วว่าปีหน้ารับปริญญาไม่ทัน เราก็จะไม่เครียดแล้ว
และเรากำลังจะหางานทำแล้ว

ไม่อยากอยู่ว่างๆ อีกต่อไป หนักแค่ไหน เหนื่อยแค่ไหนเราก็จะทน
เรารบกวนที่บ้านมาเยอะแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะบอกว่า
ลูกคนเดียวเขาเลี้ยงได้

แต่เราไม่ใช่คนที่นั่งๆ นอนๆ แล้วรู้สึกดี มีความสุข
ตั้งแต่เราออกจากงานมา เราก็เซ็ง เฟล บ่อยมาก
ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันคงดูฟุ้งซ้านไม่ใช่น้อย


วันนี้อาจารย์ท่านใหม่บอกเลยว่า ธีสิสเขาทำกันนาน
เราก็รู้แล้วว่า คงไม่ได้จบภายในปีนี้หรือหน้าแน่


แต่ถึงจะเจอแบบนี้ เราก็ไม่เสียใจนะที่เราทำวิทยานิพนธ์
ไม่ทำ IS

เพราะเราอยากจะทำสิ่งหนึ่ง ซึ่งมันจำเป็นที่จะต้องทำธีสิส
ถึงแม้ว่าเราอาจจะได้ลองพยายามทำอย่างเต็มที่แล้ว
มันอาจจะไม่สามารถเดินตามความฝันที่ตั้งใจไว้แต่ทีแรกก็ตาม
แต่อย่างน้อย เราก็ต้องขอบคุณ

แม้เราจะเสียใจ ร้องไห้ แ่ต่อีกใจเราก็นึกขอบคุณ
ที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้น ได้มองอะไรอีกหลากหลาย
จุดนี้ มันก็เป็นเพียงจุดเล็กๆ ในชีวิตที่ผ่านเข้ามา
แล้วมันจะผ่านไป ...

ไม่มีความทุกข์ใดที่คงอยู่ได้ตลอด
และ
ไม่มีความสุขใดที่อยู่ยั้งยืนยง

Life is WWW

มันมีขึ้น มีลง มีขึ้น มีลง

ตอนนี้มันคงเป็นช่วงขาลงของชีวิตเรา อาจจะลงนานหน่อย
แต่สักวันมันจะต้องทะยานขึ้น


ไม่ยอมแ้พ้ตราบยังไม่ลมหายใจ

ไม่จบให้มันรู้ไป



ขอบคุณที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ ขอบคุณค่ะ

มรสุม

คอมใกล้ดับ ธีสิสก็ติดกับ ท้องเสีย ถ่ายจนตาพร่าวิบวับ

ครั้งหนึ่งฉันเจอมรสุม ฮา ฮา

โชคดีที่เป็นแค่มรสุม มิใช่เฮอร์ริเคน เพราะเฮอร์ริเคนอาจจะเกิดยากเสียหน่อย
ในประเทศเขตร้อนชื้น เช่นนี้ ;p

ฝนตกหนักหน่อย แต่ฟ้าหลังฝนมักสวยงามเสมอ :)

โรแมนติกอะไรขนาดนี้

วันนี้หลังส่งธีสิสเสร็จ ไบร์ทก็พามาส่งบ้าน แต่ก่อนถึงบ้านก็ไปกินข้าวกัน
คราวนี้มาแนวแปลกค่ะ ไปกินตรงเลียบทางด่วน ชื่อร้าน waterside อื้มม
บรรยากาศดีมากๆ เลยคะ่

กินข้าวใต้แสงเทียนจริงๆ เทียนปักอยู่ข้างๆ เลย โอ้ยย โรแมนติกมากๆๆๆ
แอ๊กกกกกกกกกกกกก !

กินข้าวไป นั่งเขินกันไปสองคน ... บู่ว์ ตบมดๆๆๆ

อรั้ยยย คุณแสนดี >____< เลิฟ ยู้ววววววววว ~~