ระทึกขวัญ

เมื่อวานโจรเข้าบ้าน เสียดายไม่ได้เห็นหน้าชัดเพราะเขาเอาเสื้อยืดมาโพกหน้าไว้เห็นแค่ตา แ่ต่ว่านอกจากนั้นก็เรียกได้ว่าจำได้เกือบหมด ความสูง ผิวพรรณ รอยสักที่หัวไหล่ขวา

น่ากลัวมากตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่ กลัวเขามาทำอะไรเราอีก เพราะว่าแจ้งความแล้ว ถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาไปแจ้งก็คงไม่มีผลอะไร โชคดีที่เพื่อนพ่อเป็นรองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล ... เท่านั้นล่ะ .... แห่แหนกันมาทั้งโรงพัก มาตั้งแต่รองผู้การปราบปรามของ สน.โชคชัย ร้อยเวร โน่นนี่ สายสืบ โอ้ว ... คนเรานี่ต้องมีคอนเนทชั่นจริงๆ ด้วยสินะ

คาดว่าเป็นคนแถวนั้นอ่ะแหล่ะ ไม่ไกล ......

ทำไมเขาจ้องจะทำร้ายเราให้ได้นะ ชาติก่อนเราเคยไปทำอะไรเขามาหรือเปล่า?????


จะว่าไปก่อนกลับมาจากสุพรรณเราก็พูดอะไรเป็นลาง เช่น มีคนถามว่าจะกลับมาสุพรรณอีกไหม เราก็ดันตอบไปว่า "คงไม่กลับมาแล้ว"

ตอนจะไปขึ้นรถตู้ก็บอกพี่ที่มาส่งว่า "ฝากดูแลแม่ด้วยนะ" น่าน ....


จุดนี้มานั่งคิดๆ ดู เหตุการณ์เมื่อวานมันเพียงเสี้ยววินาทีจริงๆ เพราะว่าเราเปิดประตูจะเข้าห้องน้ำ กะว่าไปจะซักผ้าถูบ้าน แต่โชคดีเงยหน้าขึ้นไปมองช่องที่คราวก่อนเขาเข้ามา เห็นมันเลิกขึ้นมาอีก เลยปิดประตู ล็อคกลอน แล้วก็รีบโทรหาพ่อ ระหว่างที่โทรหาพ่อ ก็เห็นคนเดินอยู่หลังบ้าน ... ชิบ lost แล้ว เลยเดินไปดูตรงหน้าต่่าง โห แบบ จ๊ะเอ๋ักันสุดๆ เขาเห็นเราเห็นเขา เขาก็พุ่งเข้ามาจะเปิดประตู แต่โชคดีที่เราปิดไว้แล้วเรียบร้อย ระหว่างนั้นก็คว้ากุญแจมาล็อคพลางตะโกนไปในโทรศัพท์ว่า "พ่อมันมาอีกแร้ววววววว" ดังมากๆ

หลังจากนั้นเราก็วิ่งไปที่โทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้ คุยกับพ่อค้างอยู่ แล้วเห็นว่าเขาปีนหนีไปแล้ว .....


สาธุขอให้ตำรวจจับได้ทีเถอะ เราเองก็ไม่ไหวแล้วนะ จะต้องอกสั่นขวัญเสียอีกไปถึงเมื่อไหร่กัน T______T